Met de ER 6F op reis - Indrukken van een alleskunner
Herfstrit door Eifel en Moezel per ER6F
De herfst met zijn bonte kleurenpracht heeft altijd al een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij uitgeoefend. Dat was dan ook de reden om in het weekeinde van 10 op 11 Oktober de Eifel in te trekken met de Kawasaki ER6F als reisgezel. Dit gebied leende zich uitstekend om de ER6 F eens goed aan de tand te voelen en alles te weten te komen over wat deze motor in huis heeft.
Voorbereiding
Rijden in de herfst vereist voorbereiding want het weer is vaak veranderlijk en warme kleding en een goede regenoveral zijn dan onontbeerlijk. Nadat ik mijn spulletjes voor dit korte weekeinde in mijn rugzak had gestopt was ik vrijdagavond klaar om te vertrekken richting de bestemming voor die avond: Aken. De ER6F heeft een paar stevige bagagehaken en met een spin kon ik de rugtas gemakkelijk achterop binden. Hierbij viel mijn oog al snel op de handvatten voor de duopassagier: deze passen mooi binnen het ontwerp van de motor, zijn erg stevig en grijpen lekker vast. Met één druk op de knop komt de motor tot leven. De laag geplaatste uitlaat produceert een bescheiden brom bij stationair toerental maar een korte ruk aan het gas doet gelijk vermoeden dat er meer in zit!
Ergonomie van de Kawasaki ER6F
De zit op de ER6F is zoals die van je lekkerste stoel. Kijk je de ER6F aan met zijn agressieve uiterlijk en Ninja looks verwacht je een sportieve houding met bijbehorende aanslag op je polsen. Niets van dit alles, doordat het stuur behoorlijk naar de bestuurder toe is gekanteld, is de zitpositie rechtop en slechts lichtelijk naar voren gebogen. Die positie van het stuur heeft gelijk een volgende voordeel: De stuuruitslag van de ER6F is groot. Met het grootste gemak maak je bochten in smalste straatjes of manoeuvreer je om stilstaande auto’s heen! Ook handig, ABS! Het intreden van de ABS is overigens vooral in de achterrem te voelen daar deze sterke pulsen doorgeeft bij het vol in de achterrem gaan. De afregeling is niet zo soepel als die van sommige BMW's maar al met al functioneert het ABS naar behoren.
Snelwegrijden met de Kawa
De A2 deed zijn naam als grootste bouwput van Nederland eer aan. Tussen Utrecht en Eindhoven werden de Kawa en ik getrakteerd op een flink aantal files. Met het grootste gemak laveer ik de Kawa tussen de rijen stilstaand blik door. Gaten die openvallen vul ik snel op, de Kawasaki ligt heerlijk op het gas en is zeer rap. Door zijn parallel tweecilinder heeft de ER6F veel kracht onderin. Iets wat ik goed merk als de files zich voorbij Eindhoven oplossen. Het laatste stuk A2 is leeg en met een gangetje van 130 spoed ik mij zonder enige turbulenties naar Aken.
Aken, de poort tot de Eifel
Zaterdagmorgen, Aken. De regen komt met bakken naar beneden. En dat terwijl de pret nu pas echt zou beginnen, immers Aken is de poort tot de Eifel. Rugtas in een vuilniszak gewikkeld en zelf heb ik maar m’n regenpak aangetrokken. Eerst nog even ontbijten in het mooie centrum van Aken en daarna begint de rit die de Kawasaki ER6F en mij naar Treis Karden aan de Moezel moeten brengen. Binnen 10 minuten ben ik Aken uit en binnen de kortste keren rijd ik door een zachtglooiend landschap met prachtige bomen. Rood, geel en oranje zijn de kleuren die overheersen als ik me richting Monschau begeef.
De ER6F eet uit je hand
Het regent nu met tussenpozen maar dat weerhoudt me er niet van stevig te genieten. De ER6F loopt heerlijk roffelend en zelfs op de natte slinger wegen geeft de motor geweldige terugkoppeling. Ik ben dan ook niet bang om het gas wat verder open te draaien. Met 100 kilometer per uur rond ik de bochten in een verder verlaten herfstlandschap. Dit is pas echt toeren, één zijn met je motor en met de omgeving. De bescherming van de ER6F is echt prima in orde. Regen en koude worden zeer goed van het lichaam gehouden. Daarnaast blijft mijn hoofd vrij van hinderlijke turbulenties, daar ik een redelijk gemiddelde lengte van 1,78 heb zal dit dus voor de meeste bestuurders het geval zijn.
Wel heb ik enige moeite om de spiegels van de Kawasaki ER6F af te stellen,sterker nog de spiegels lijken zich niet helemaal goed van hun taak te kwijten. Het zicht naar achter is belabberd en daarbij trillen ze behoorlijk heftig. Jammer want een paar goede spiegels komen goed van pas als je van tijd tot tijd zeer langzaam rijdende campers wilt inhalen. Dat inhalen werkt overigens verslavend. Tikje terug schakelen en gaan! Niet dat het terugschakelen echt nodig is maar het geluid dat er dan vrijkomt is zo lekker! Het kleine uitlaatje op de ER6F laat dan een racy roffel horen die uitmondt in een hese brul.
Moezel in zicht!
Het mooie is dat de ER6F je echt het gevoel weet te geven flink op snelheid te zijn maar een blik op het mooi vormgegeven dashboard leert ons dat het allemaal best meevalt. De beleving is dus top!
Rijdend over de B258 langs de Nürburgring dringen we steeds dieper Duitsland binnen en aan het einde van de middag bereik ik Koblenz waar ik overigens niet stop, ik wil door, de Moezel afrijden. En die Moezel dient zich al snel aan. Naar beneden slingerend zie ik in de verte de door de zon beschenen rivier door de bergen meanderen. Hoog boven mij troont Burg Thurant wakend over het Moezeldal. Het lijkt op een sprookjesdecor, had ik een paard gehad was het plaatje compleet geweest. Nu, ik heb 72 paarden bij me! En ze staan allemaal te trappelen om aan het laatste stukje Moezel te beginnen. De weg naar Treis ligt er verlaten bij dus het gas kan er op voordat de ER6F aan zijn welverdiende avondrust begint.
Bike Inn Motorhotel – Een reuzegezellig samenkomen van motorrijders
In Treis heb ik een bijpassend onderkomen gevonden, Bike Inn Motorhotel Moezel onder de bezielende leiding van Petra en Herman. Het motorhotel is één en al gezelligheid, in het hotel is een soort van huiskamer ingericht en daar zit het bomvol met motorrijders die de mooiste verhalen te vertellen hebben.
De terugreis richting Nederland
Zondag moet ik weer terug naar Nederland, naar de randstad. Er staat de Kawasaki ER6F en mij dus een flinke rit te wachten. Omdat ik niet gelijk afscheid kan nemen van het betoverende Moezeldal rijd ik eerst de Moezel af richting Trier. Hierbij doe ik plaatsen aan als Cochem, Traben Trarbach en Bernkastel Kues. Ik zou overal wel willen stoppen, want wat krijg ik hier toch een vakantiegevoel van. Al die prachtig verzorgde huizen en tuintjes, bloemen overal en rondvaartboten met toeristen. Maar na een blik op het digitale klokje van de Kawasaki ER6F zie ik dat het al drie uur is en mijn rit huiswaarts moet nog beginnen.
Na Trier word ik voor de keuze gesteld hoe terug te rijden, via Luxembourg, Brussel en Antwerpen of toch maar terug naar Koblenz en vandaar uit langs Keulen naar Arnhem? Hoewel de route door Luxemburg aantrekkelijk is valt uiteindelijk de keuze toch op de route door Duitsland. Ik verwacht via de Duitse snelwegen sneller thuis te zijn. Daarmee heb ik gelijk de kans om de snelweg kwaliteiten van de ER6F te testen.
Door de regen
Al gelijk op de A1 richting Koblenz gaat het gas erop. Met een gangetje van 150 kilometer stuif ik de snelweg af. Daarbij staat er een flinke bries rondom de helm, echt hinderlijk valt dit niet te noemen en het is zeer zeker meer rijwind dan turbulentie. Wanneer ik Koblenz voorbij ben en mijn rit vervolg op de A3 begint het flink te regenen. Ik besluit om bij een wegrestaurant wat te eten zodat ik er weer tegen aan kan en de mogelijkheid heb om mij regenpak weer aan te trekken. Dat ik mijn pak hard nodig heb blijkt later wel wanneer het keihard begint te regenen. Echt naar vind ik het niet, de bescherming op de Kawasaki is erg goed, alleen rond het kruis begint het op den duur nat te worden! Ook in de regen op hoge snelheden geeft de ER6F geen krimp, hij blijft lijnrecht zijn koers vervolgen terwijl de kilometers gestaag onder mij door kruipen.
Hardgaan met de ER6 – Verbruik in orde maar tank erg klein
Wanneer het droog wordt besluit ik om de snelheid wat op te voeren, het is redelijk rustig en met gezwinde spoed ga ik richting de 180 kilometer per uur om uiteindelijk een topsnelheid van 190 kilometer te bereiken. Zelfs op topsnelheid geeft de Kawasaki geen enkele blijk van onrustigheid, de motor draait zijn toeren en het rijwielgedeelte geeft geen krimp. Na twee dagen gereden te hebben merk ik wel dat ik enigszins last van mijn knieën krijg, de kniehoek op de ER6f is misschien net is te scherp of is het dat ik al een paar honderd kilometers achter elkaar gereden heb? Hoe dan ook snelweg gebruik vertelt altijd een hoop over een motor, zo ook dat de tank van de ER6F toch wel heel snel leeg raak.
Verbruik van de Kawasaki ER6F
Wanneer het laatste benzinebalkje in beeld verschijnt vond ik het tijd om te gaan tanken waarbij ik gemiddeld zo’n 10 liter benzine kon bijvullen. Bij thuiskomst maar eens gekeken hoeveel liter er nu eigenlijk in ging, dat bleek 15,5 liter te zijn! Oftewel ik had wel wat verder kunnen rijden met een tank. Gemiddeld kwam ik uit op 22,44 kilometer op 1 liter groen goud. Dat is geen slechte waarde maar wat mij vooral opviel dat het weinig uitmaakte of ik nu continu 170 reed of dat ik mij met wisselende snelheid door de heuvels begaf.
Eind goed al goed
Zondagavond kort voor achten bereikte ik dan het thuisfront en kon ik terugkijken op een zeer geslaagde trip door de prachtige, in herfstkleuren getooide, Eifel en Moezelgebied. De Kawasaki ER6F had me volledig weten te overtuigen. Voor een goede 8500 euro koop je een motor waar je werkelijk alle kanten mee uitkan. Handelbaar, licht, vurig en zuinig en dat allemaal in één zin! Roffelend bochten nemen in de Eifel of keihard naar huis over de Duitse Autobahnen, de Kawasaki ER6F leent zich er allemaal voor. De ER6F behoort eenvoudigweg tot een nieuw type motor, hij doet namelijk alles goed en is lief voor je portemonnee!
Klik hier om terug te gaan naar ER6F Home